Het huis van de kluizenaar heeft voor mij niet alleen een symbolische betekenis. Een tijdje aanwezig zijn in deze overweldigende natuur, met zijn prachtige omgeving en vergezichten, maakt al gauw dat je een extatisch gevoel krijgt. Geen stoorzenders aanwezig in een grote omtrek maakt dat de geest niet vervuilt raakt. En..wat dan  binnenkomt is dat wat we aanbidden, waar we al jaren naar op zoek waren. De weg naar binnen is hier een pad wat vanzelf ontspringt,  kijkend vanaf de berg naar de zonsondergang. Alle stress die is meegenomen vanuit Nederland is geen hindernis voor de overweldigende kracht van moeder natuur om rustig binnen te dringen en je te vullen met een gevoel van respect voor de pracht en kracht van het zijn, in alle verschijnselen.

De wolkenloze nachten met de hemel vol stralende sterren maakt je klein en laat je onbeduidend voelen. Je verliest je hoofd, Je hart zal gaan bruisen zoals het bij mij deed.
Vogels in bonte kleuren landen een enkel metertje van me vandaan. Zouden ze voelen dat ik opgezogen ben door deze onbeschrijflijke schoonheid?
Elke morgen dat ik naar buiten kijk heb ik moeite mijn tranen te bedwingen, wat een schouwspel...  Het uitzicht op de Middellandse zee... de vallei voor me vol diepte en een  mengelmoes van kleuren groen bruin van de bomen en struiken en planten en het blauwgrijs van de korstmossen. De berg achter me gevuld met oa de Sabinabomen de asperges die gewoon in het wild  groeien .  De oorverdovende stilte die me omringd.....

Dit moet het paradijs zijn...     

meer foto,s